Referat z Kongresu BIOTERAPIA, NATUROTERAPIA, RADIESTEZJA,
PERSPEKTYWY ROZWOJOWE 2005

Kochani!
Zwykle tym słowem pozdrawiam moich słuchaczy w czasie kazań i przemówień. Myślę, że nie urażę także zgromadzonych w tej sali uczestników obecnego Kongresu, witając ich tym właśnie pozdrowieniem. Dziękuję też serdecznie organizatorom tegoż spotkania za zaproszenie mnie do uczestnictwa w jego obradach i za dopuszczenie do głosu.

Kongresy, sympozja bywają różne. Gromadzą zwykle ludzi jednego zawodu, interesujących się określoną dziedziną wiedzy. Celem ich jest wzajemne poznanie się, poszerzenie zawodowej wiedzy, wymiana poglądów i doświadczeń. Zwykle wnoszą wiele dobra w życie międzyludzkie. Obecny Kongres gromadzi ludzi, pracujących dla dobra drugiego człowieka, dla jego zdrowia, przy pomocy środków naturalnych. Tym różni się medycyna zwana alternatywną od medycyny konwencjonalnej, nauczanej na wydziałach lekarskich wyższych uczelni. Stanowi jej pożyteczne dopełnienie.

Medycyna konwencjonalna i alternatywna są to niejako dwie siostry, które różnią się pod wieloma względami, jednak służą jednemu celowi – zdrowiu pacjenta. W naszym kraju są one raczej skłócone, niewątpliwie ze szkodą dla dobra chorego. W wielu krajach żyją w zgodzie i współpracują z pożytkiem dla obu stron. Ze strony medycyny konwencjonalnej wysuwane są różne zarzuty pod adresem przedstawicieli medycyny alternatywnej. Nie będę ich przytaczał. Znane są Państwu z codziennego życia. Często są to bezsensowne, krzywdzące i bolesne pomówienia. Chciałbym się ustosunkować tylko do jednego zarzutu, często powtarzanego i jakże odbiegającego od prawdy.

Medycyna alternatywna – zdaniem wielu nawet katolików – jest sprzeczna z nauką Kościoła katolickiego i przez Kościół odrzucana. Niektórzy z nadgorliwców dopatrują się w tych sprawach nawet działania złego ducha. Tak bowiem uczą dwaj księża i Radio Maryja, które dopuszcza do głosu tylko przeciwników terapii alternatywnej. Otóż jako przedstawiciel tegoż Kościoła stwierdzam z całą stanowczością, że powoływanie się na autorytet Kościoła w tych sprawach jest wielkim nadużyciem i manipulacją tą instytucją. Kościół nigdy nie potępiał radiestezji czy terapii naturalnej. Co więcej, wielu księży zapisało się znacząco w rozwoju tychże dziedzin wiedzy przyrodniczej. Watykan wydał wprawdzie dekret dyscyplinarny obowiązujący tylko osoby duchowne, aby nie zajmowały się zawodowo medycyną czy radiestezją (26.03.1942). Nie jest to bowiem ich zadanie życiowe. Omawiany dekret nie neguje jednak i nie zakazuje potrzeby badań naukowych z zakresu radiestezji, a więc uznaje jej istnienie. Na powyższy temat zamieściłem szereg wyjaśniających myśli w mojej pracy “Poznawać w świetle wiary” (Warszawa 2003, s. 37–92).