© 2009 Tipitaka.pl - Wszystkie prawa zastrzeżone. Wyłącznie do bezpłatnego rozpowszechniania.

Teksty Dhammapady są częścią Kanonu i tak jak inne najstarsze teksty buddyzmu, zostały zapisane przez mnichów po stuleciach przekazu ustnego. Ostateczny zapis tekstu nastąpił na wyspie Sri Lanka (dawniej Cejlon) około III stulecia p.n.e.

(w całości bez skrótów i uproszczeń.)

Kalama Sutta, AN XII.65.

Oto co usłyszałem. Pewnego razu Błogosławiony przemierzając kraj Kosala z liczną grupą mnichów, przybył do miasta Kalamów, zwanego Kesaputta.
Kalamowie, którzy byli mieszkańcami Kesaputty stwierdzili: "Pełen czci Gotama, mnich, syn Sakyów, podczas gdy przemierzał kraj Kosala, przybył do Kesaputty. Dobre imię pełnego czci Gotamy dotarło także i tutaj. Istotnie, Błogosławiony jest doskonały, w pełni oświecony, wytrawny w wiedzy i praktyce, wzniosły, znawca światów, nie mający sobie równych, przewodnik dla pragnących opanowania, nauczyciel bóstw i ludzi, który sam z siebie poprzez bezpośrednie poznanie jasno rozumie. Wyjaśnił Dhammę, dobrą na początku, dobrą w środku, dobrą na końcu, posiadającą znaczenie i literę, kompletną we wszystkim. Oznajmia On o błogosławionym życiu, które jest całkowicie czyste. Spotykać tak doskonałego jest naprawdę dobrze."
Następnie Kalamowie, którzy byli mieszkańcami Kesaputty poszli tam, gdzie zatrzymał się Błogosławiony. Po przybyciu, niektórzy oddali jemu pokłon i usiedli z boku. Niektórzy wymienili z nim powitania i zaraz po zakończeniu pozdrowień usiedli z boku, niektórzy pozdrowili go przez podniesienie złączonych dłoni na wysokość serca i usiedli z boku, niektórzy przedstawili swoje imiona oraz imiona swoich rodzin i usiedli z boku, niektórzy bez słowa usiedli z boku.